"Jesli wiec Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi bedziecie." Ew. Jana 8,36
Obraza dla Zydów byla kazda wzmianka o niewoli. Chociaz byli bowiem poddanymi innych narodów w przeszlosci, jak i Rzymian w czasach Jezusa, to byli tak nienaruszalnie przywiazani do wolnosci, ze duchowo zachowali niezaleznosc. Jezus mówil do nich jednak o innym niewolnictwie: "Kazdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu" (w.34). Wyrazil tu zasade gloszona juz i przez medrców greckich. Sokrates zapytywal: "Jak mozesz nazywac wolnym czlowieka, którym rzadza jego rozkosze?"
Jest w tym cos niezwyklego. Kiedy upomina sie czlowieka, lub przestrzega przed zlym postepowaniem, potrafi on powiedziec: "Czy nie moge robic, co mi sie podoba ?" Szkopul jednak w tym, ze czlowiek popelniajacy grzech nie czyni tego, co jemu sie podoba. Czyni to, co podoba sie grzechowi. Pozwala przeciez nalogowi, czy nawykom opanowac sie do tego stopnia, ze staje sie bezsilny w próbach zerwania z nimi. Wreszcie dochodzi do stanu, w którym nienawidzi swoje grzechy i miluje je. Stracil sile do czynienia tego, co chce. Stal sie niewolnikiem swoich nawyków, nalogów, rozkoszy i zlych przyjemnosci, i to one nad nim panuja, nie odwrotnie. O tym wlasnie mówil Jezus. Zaden czlowiek popelniajacy grzechy nie moze byc prawdziwie wolnym. To rêka Jezusa podnosi czlowieka ze starego zycia i prowadzi do zycia nowego, przenosi z grzechu do zycia wolnego, z ponizenia do chwaly.
"Grzesznik dumny jest ze swej niezaleznosci, calkowicie niezauwazajac faktu, ze jest slabym niewolnikiem grzechu." - A.W. Tozer